خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است
۲
ز ماه خانگی آن را که خانه روشن نیستجلای دیده ز گلگشت ماهتاب خوش است
۳
جواب خشک ازان لعل آبدار مرابه گوش تشنه لبان چون صدای آب خوش است
۴
اگر ز دامن زلف است دست ما کوتاهبه یاد او دل شب مشق پیچ و تاب خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲