خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است
۲
نظاره تابع میل دل است در معنیز دل اگر چه به ظاهر نظاره در پیش است
۳
نمی شود ز نظر چشم شوخ او غایببه هر طرف که روم این ستاره در پیش است
۴
خزان ز جمع دل پاره پاره فارغ شدمرا همان جگر پاره پاره در پیش است
صفحهٔ ۱ از ۳