خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
۲
به جان و دل نتوان وصل آرزو کردنکه این متاع به میزان رونما سبک است
۳
به فرق مردم آزاده، کوه الوندستبه اعتقاد تو گر سایه هما سبک است
۴
گرفته است چنان روزگار را غفلتکه خواب چشم تو و خواب بخت ما سبک است
صفحهٔ ۱ از ۲