خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است
۲
ز قرب سیمبران با نگاه دور بسازکه رشته را ز گهر بهره رنج باریک است
۳
ز خود برآمدگان زود می رسند به کامبه بوی پیرهن این راه دور نزدیک است
۴
ز نقش پای تو چون مهر خیره گردد چشمفسانه ای است که پای چراغ تاریک است
صفحهٔ ۱ از ۲