خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
۲
یکی است چشم فرو بستن و گشادن منبه مرگ، زندگیم چون شرار نزدیک است
۳
به چشم کم منگر جسم خاکسار مراکه این غبار به دامان یار نزدیک است
۴
چه غم ز دوری راه است بیقراران را؟به موجهای سبکرو کنار نزدیک است
صفحهٔ ۱ از ۳