خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است
۲
شراب روشن اگر روی در زوال آوردخوشم که سر زدن ماهتاب نزدیک است
۳
به هر چه دست زنی می توان خمار شکستزمین میکده ما به آب نزدیک است
۴
ز عید روزه شود بسته گر در جنتخوشم که میکده را فتح باب نزدیک است
صفحهٔ ۱ از ۵