خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است
۲
مسیح سوزن خود گو به هرزه تیز مکنکه چشم آبله ما به خار هامون است
۳
شکوه سنگدلان زور عشق می خواهدبه قصر بردن شیرین نه کار گلگون است
۴
به دست موی شکافان کسی اسیر مبادهمیشه زلف ز سودای شانه مفتون است
صفحهٔ ۱ از ۲