خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است
۲
شده است پرده بیگانگی ز غیرت عشقهمان نگه که مرا با تو آشنا کرده است
۳
سمنبری که ز خوبی وفا طمع داردچو گل ز ساده دلی تکیه بر صبا کرده است
۴
ز جوهر آینه در فکر بال پردازی استز بس که روی ترا با صفا کرده است
صفحهٔ ۱ از ۴