خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است
۲
به جام باده غلط می کنند ساده دلانز بس زرنگ گلم آشیانه پر شده است
۳
نفس گداخته آید نگه به مژگانمز اشک بس که مرا چشمخانه پر شده است
۴
کجا ز خواب کند ناله منش بیدار؟چنین که گوش جهان از فسانه پر شده است
صفحهٔ ۱ از ۳