خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
۲
زمانه چون ورق انتخاب از صد فردترا ز جمع بتان گوشه کلاه شکست
۳
نفس ز سینه من زخمدار می آیدز بس که در دل مجروح تیر آه شکست
۴
شکسته دل ما می شود ز عشق درستکه آفتاب تواند خمار ماه شکست
صفحهٔ ۱ از ۴