خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
۲
چنین که شوق مرا بیقرار ساخته استعجب که دل بنشیند مرا به خانه دوست
۳
فسانه ای است که افسانه خواب می آردبه چشم خواب نمک می زند فسانه دوست
۴
ز باده طبع ستم دوست مهربان نشودز آب، رنگ نبازد گل بهانه دوست
صفحهٔ ۱ از ۳