خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیستکه ناله های گلوسوز از شکر کم نیست
۲
به مجلسی که در او داروگیر منعی استاگر بهشت بود، دلنشین آدم نیست
۳
ز چشم شور تماشاییان هراسانموگرنه زخم مرا احتیاج مرهم نیست
۴
یکی است نسبت داغ جنون به شاه و گداز آفتاب قیامت کسی مسلم نیست
صفحهٔ ۱ از ۳