خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت
۲
چو بار طرح گرانم همان به میزانشاگر چه جنس مرا چرخ رایگان برداشت
۳
مرا ز دست تهی نیست چون صدف گله اینمی توان به گهر مهرم از دهان برداشت
۴
کدام بلبل آتش نفس به باغ آمد؟که خون مرده دلان جوش ارغوان برداشت
صفحهٔ ۱ از ۳