خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار حیف که دوران خط یار گذشتشکست رنگ گل و حسن نوبهار گذشت
۲
چنان سیاهی خط تنگ کرد دایره راکه حسن، همچو نسیم از بنفشه زار گذشت
۳
حذر ز سایه مژگان خویشتن می کردز جوش خط چه بر آن آتشین عذار گذشت
۴
تو وعده می دهی و حسن بر جناح سفرتو روز می گذرانی و روزگار گذشت
صفحهٔ ۱ از ۳