خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماستموج شراب، سرخی سرهای باب ماست
۲
مرغابی ایم و عالم آب است جان مادر مجلسی که باده نباشد سراب ماست
۳
از بس کتاب در گرو باده کرده ایمامروز خشت میکده ها از کتاب ماست
۴
خود را به تلخ و شور برآورده ایم مادر آب اگر بود رگ تلخی، گلاب ماست
صفحهٔ ۱ از ۴