خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح گشاده رو در دولتسرای ماستچرخ کبود، خانه چینی نمای ماست
۲
هر کس که فرد شد ز جهان پیشوای ماستبرخاست هر که از سر دنیا لوای ماست
۳
ما را نمی توان به عصا و ردا فریفتبرخاست هر که از سر دنیا لوای ماست
۴
در گوشه فقیر ما بار عام نیستبیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست
صفحهٔ ۱ از ۳