خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیداری سیاه دلان عین غفلت استخوابی که نیست از سر غفلت، عبادت است
۲
از زهد خشک بر دل زاهد غبار نیستتابوت بهر مرده دلان مهد راحت است
۳
شرط طواف کعبه دل، بی بضاعتی استگر شرط طوف کعبه گل، استطاعت است
۴
آبی که داد زندگی جاودان به خضردر قبضه تصرف تیغ شهادت است
صفحهٔ ۱ از ۳