خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
۲
زنهار تن به سایه بال هما مدهتا آفتابروی قناعت میسرست
۳
از ناله مس مکن، نکند گوش اگر فلکگل گوش هوش دارد اگر باغبان کرست
۴
گر پاکشی به دامن خود، به ز جنت استور حفظ آبروی کنی، به ز کوثرست
صفحهٔ ۱ از ۲