خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۸۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق گهرشناس به دیوانه خوشترستاز بهر گنج، گوشه ویرانه خوشترست
۲
زین حاجیان که گرد حرم طوف می کنندبر گرد شمع گشتن پروانه خوشترست
۳
نشنیده ای که می شکند سنگ، سنگ را؟دیوانگی به مردم دیوانه خوشترست
۴
باران ابرهای سفیدست تازه تراز هوشیار ریزش مستانه خوشترست
صفحهٔ ۱ از ۳