خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسودگی به گوشه عزلت نشستن استسررشته امید ز عالم گسستن است
۲
پرداختن ز پرورش تن به جان پاکاز کار گل به آب خضر دست شستن است
۳
در سینه همچو لاله گره کردن آه راپیوند خود ز عالم بالا گسستن است
۴
گفتار دلخراش به نازکدلان فقرمینا به راه آبله پایان شکستن است
صفحهٔ ۱ از ۳