خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را ز کینه هر که سبکبار کرده استبالین و بستر از گل بی خار کرده است
۲
روشن گهر کسی است که هر خوب و زشت رابر خویشتن چو آینه هموار کرده است
۳
استادگی ز عمر سبکرو طمع مدارسیلاب را که خانه نگهدار کرده است؟
۴
ایجاد می کند به شکرخنده صبح راروز مرا کسی که شب تار کرده است
صفحهٔ ۱ از ۳