خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برهان واصلان فنا آرمیدگی استبر مرگ رفتگان جزع از نارسیدگی است
۲
سیلاب از شتاب به صد رنگ می شودبر یک قرار، آب گهر ز آرمیدگی است
۳
آنجا که یار پرده براندازد از عذارقانع شدن به باغ بهشت از ندیدگی است
۴
دار فناست خامی منصور را دلیلبا شاخ، الفت ثمر از نارسیدگی است
صفحهٔ ۱ از ۲