خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بس نهاده ام به دل داغدار دستگشته است داغدار مرا لاله وار دست
۲
ای ساقیی که توبه ما را شکسته ایزنهار از شکسته نوازی مدار دست
۳
ریزند می چو شیشه مگر در گلوی منمی لرزد این چنین که مرا از خمار دست
۴
ای گل چه آفتی تو که از خون بلبلاندر مهد غنچه بود ترا در نگار دست
صفحهٔ ۱ از ۴