خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس فشاند بر من پر شور پشت دستاز جهل زد به خانه زنبور پشت دست
۲
یابد چگونه راه در آن زلف دست ما؟جایی که شانه می گزد از دور پشت دست
۳
چون روی دست گل شود از زخم خونچکاناز حیرت جمال تو ناسور پشت دست
۴
از شرم اگر چو غنچه کند دست را نقابرنگین شود ازان رخ مستور پشت دست
صفحهٔ ۱ از ۵