خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلهای غم ندیده پذیرای پند نیستآنجا که درد نیست، سخن سودمند نیست
۲
بسیار چاره هست که از درد بدترستصد چشم بد، برابر دود سپند نیست
۳
ما را به بخت شور خود ای دوست واگذاربادام تلخ در خور آغوش قند نیست
۴
نتوان گرفت دامن معنی به دست نازجز پیچ و تاب، صید سخن را کمند نیست
صفحهٔ ۱ از ۲