خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفاق روشن و مه تابان پدید نیستپر شور عالمی و نمکدان پدید نیست
۲
از مهر تا به ذره و از قطره تا محیطچون گوی در تردد و چوگان پدید نیست
۳
در موج خیز گل چمن آرا نهان شده استآب از هجوم سنبل و ریحان پدید نیست
۴
پوشیده است سبزه بیگانه باغ راجز بوی خوش اثر ز گلستان پدید نیست
صفحهٔ ۱ از ۵