خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیستدر ساز، نغمه را خبر از گوشمال نیست
۲
آزادگان ز خست افلاک فارغندسرو بهشت را غمی از خشکسال نیست
۳
روشندلان ز مرگ محابا نمی کنندخورشید را ملاحظه ای از زوال نیست
۴
اظهار فقر کار فرومایگان بودآنجا که فقر هست زبان سؤال نیست
صفحهٔ ۱ از ۲