خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از چشم ما سرشک فشاندن کمال نیستاین خانه را به آب رساندن کمال نیست
۲
ظلم است تیغ بر سپر افکندگان زدنناخن به داغ لاله رساندن کمال نیست
۳
با ما ستاره سوختگان دشمنی بس استنشتر به خون مرده خلاندن کمال نیست
۴
دست تعدی از سر پیران کشیده دارپشت کمان به خاک رساندن کمال نیست
صفحهٔ ۱ از ۳