خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نامجو شرافت ذاتی تمام نیستیاقوت چون عقیق مقید به نام نیست
۲
از عشق می توان به حیات ابد رسیدبی جوش عشق شیره جان را قوام نیست
۳
عشاق را درستی دل در شکستگی استاین ماه تا هلال نگردد تمام نیست
۴
تیغش چو برق از دل مجروح ما گذشتهر دولتی که تیز بود مستدام نیست
صفحهٔ ۱ از ۴