خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوسترفتار تو سیلی است که دل خار و خس اوست
۲
هر ناله که از دل ز سر صدق برآیدصبحی است که تسخیر جهان در نفس اوست
۳
نخلی که برآرنده خود را نشناسدسر پیش فکندن ثمر پیشرس اوست
۴
هر چند که از محمل لیلی اثری نیستصد بادیه پر شور ز بانگ جرس اوست
صفحهٔ ۱ از ۲