خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است
۲
خمیازه گل وقت سحر بی سببی نیستغفلت نکنم، در خم آن طرف کلاه است
۳
بر داغ سیه روزی عشاق ببخشایشکرانه آن رو که ولی نعمت ماه است
۴
غربت مپسندید که افتید به زندانبیرون ز وطن پا مگذارید که چاه است
صفحهٔ ۱ از ۲