خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیفیت می با لب شکرشکن توستنقلی که می از خویش برآرد دهن توست
۲
کرده است شکرخند به شیرین دهنان تلخاین شور که در پسته شکرشکن توست
۳
در دیده ما حاشیه گلشن رازستخطی که به گرد لب رنگین سخن توست
۴
سروی چو تو این سبز چمن یاد نداردپیراهن گل، تر ز قماش بدن توست
صفحهٔ ۱ از ۳