خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی استاین ظالم مظلوم نما طرفه بلایی است
۲
در چشم تو گل پرده نشین است، وگرنههر موجه ای از ریگ روان قبله نمایی است
۳
زنهار ز ما بار مجویید که چون سرواز باغ جهان حاصل ما دست دعایی است
۴
حسنی که به صورت بود انجام پذیردبیچاره اسیری که گرفتار ادایی است
صفحهٔ ۱ از ۳