خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافتدر آینه صاف تو جوهر نتوان یافت
۲
هر موی خط سبز ترا پیچش خاصی استیک حرف درین صفحه مکرر نتوان یافت
۳
نقشی به فریبندگی آن خط موزوندر سلسله موجه کوثر نتوان یافت
۴
این فتنه که در نرگس نیلوفری توستدر پرده نه طارم اخضر نتوان یافت
صفحهٔ ۱ از ۴