خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قد تو کجا و قد رعنای قیامتاین جامه بلندست به بالای قیامت
۲
ای از مژه شوخ صف آرای قیامتوز زلف دلاویز دو بالای قیامت
۳
در دامن کهسار کم از خنده کبک استدر پله تمکین تو غوغای قیامت
۴
هم جنتی از چهره و هم دوزخی از خوینقدست در ایام تو سودای قیامت
صفحهٔ ۱ از ۳