خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای هر دو جهان خاک ره سرو روانتگردون مطوق یکی از فاختگانت
۲
بر کوتهی بینش خود داد گواهیآن کس که نشان داد برون از دو جهانت
۳
پنهانتر ازانی که توانت به نشان یافتپیداتر ازانی که بپرسند نشانت
۴
گردون که به گردش نرسد فکر جهانگردگردی است که برخاسته از راهروانت
صفحهٔ ۱ از ۴