خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ظلم فریادی از ضعیفان استناله برق در نیستان است
۲
تیغ بیدادگر دو سر دارداز هدف بیش تیر نالان است
۳
سفره خاک و خوان گردون راسر پر شور من نمکدان است
۴
قفس من سواد شهر بودبال من پره بیابان است
صفحهٔ ۱ از ۴