خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سفر اهل شوق در وطن استخلوت اهل دل در انجمن است
۲
عندلیبی که در خیال گل استهر کجا غنچه می شود چمن است
۳
خنده هر چند کم بود، در وقتخانه پرداز محنت کهن است
۴
غم یکساله را به باد دهدخنده گل اگر چه یک دهن است
صفحهٔ ۱ از ۳