خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست
۲
ز دلتنگی، سواد دیده مورمرا پیش نظر دامان صحراست
۳
خمار نامرادی هوش بخش استشراب کامرانی غفلت افزاست
۴
نباشد قانعان را درد نایافتدل خرسند را جنت مهیاست
صفحهٔ ۱ از ۲