خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت ما از ساغر و مینا خوش استوقت ساقی خوش که وقت ما خوش است
۲
عشق می باید به هر صورت که هستعاشقی با صورت دیبا خوش است
۳
ناخوشیها از دل بی ذوق ماستذوق اگر باشد همه دنیا خوش است
۴
مرد عشقی، خیمه بیرون زن زخوددر بهاران دامن صحرا خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳