خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست
۲
با حدیث لب جان پرور اوبوی گل چون نفس بیمارست
۳
رزق اهل نظر از پرتو حسنروزی آینه از دیدارست
۴
فلک بی سر و پا فانوسی استکه چراغش ز دل بیمارست
صفحهٔ ۱ از ۴