خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست
۲
کیست با من طرف جنگ شود؟اشک و آه است سپاهی که مراست
۳
آه سرد و نفس سوخته استصبح عید و شب ماهی که مراست
۴
در سفر بار رفیقان نشومدل بود توشه راهی که مراست
صفحهٔ ۱ از ۳