خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست
۲
نیست جدایی ز هم حلقه زنجیر راحادثه روزگار از پی یکدیگرست
۳
گرم عنانان شوق زیر فلک نیستنداخگر افسرده را خاک سیه بر سرست
۴
بی نظر اعتبار پرده خواب است چشمبی سخن حق نفس رشته بی گوهرست
صفحهٔ ۱ از ۳