خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج
۲
نه ز نقص است اگر خال ندارد دهنشنیست آن کان ملاحت به نمکدان محتاج
۳
چشم بد دور ز رخسار عرقناک تو باد!که مرا کرد به صد دیده حیران محتاج
۴
حسن را شرم ز آفات نگه می داردنبود چهره مریم به نگهبان محتاج
صفحهٔ ۱ از ۳