خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل زنده می کند نفس جانفزای صبحجان می شود دو مغز ز آب و هوای صبح
۲
چون آفتاب قبله ذرات می شودهر کس که سود روی ارادت به پای صبح
۳
خورشید افسر زر ازین آستانه یافتزنهار رو متاب ز دولتسرای صبح
۴
در زیر پای سیر درآرد براق روحعظم رمیم را نفس جانفزای صبح
صفحهٔ ۱ از ۴