خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد
۲
می کند دل را پریشان شادی بی عاقبترخنه در دل غنچه را گردد زخندیدن زیاد
۳
باد دستی کهربای خرمن جمعیت استحاصل دهقان شود از تخم پاشیدن زیاد
۴
نیست بعد از مرگ هم رزق حریص آسودگیپیچ و تاب مار گردد وقت خوابیدن زیاد
صفحهٔ ۱ از ۳