خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد
۲
چشم و دل را پرده های خواب غفلت می شودکم خرد را هر قدر اسباب می گردد زیاد
۳
شمع در فانوس خود را جمع سازد بیشترنور دل در گوشه محراب می گردد زیاد
۴
رومتاب از خلق در دولت که چون گردد بلندگرمی خورشید عالمتاب می گردد زیاد
صفحهٔ ۱ از ۳