خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از شکست من دم تیغ تغافل می‌پردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل می‌پرد
۲
این گران‌پرواز از فریاد بلبل برنخاستکی به شبنم خواب ناز از دیده گل می‌پرد؟
۳
از هجوم زاغ جای خنده بر گل تنگ شدزین سیاهی زود ازین گلزار بلبل می‌پرد
۴
زلف و کاکل هم بلندآوازه می‌گردد ز حسنحسن سرکش گر به بال زلف و کاکل می‌پرد
صفحهٔ ۱ از ۳