خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کردسرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد
۲
ما دل خود را به نومیدی تسلی داده ایمورنه مطلب را به همت می توان ایجاد کرد
۳
خط آزادی گرفت از گوشمال روزگارهر که روی خویش وقف سیلی استاد کرد
۴
داغ دشمنکامی از دوران کم فرصت ندیددوستان را هر که در ایام دولت یاد کرد
صفحهٔ ۱ از ۳