خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاوش مژگان او دل را قیامت زار کردخون گرم این مست خواب آلود را بیدار کرد
۲
صفحه آیینه از زنگ کدورت ساده بودعکس طوطی این افق را مشرق زنگار کرد
۳
چون زنم مژگان به یکدیگر، که مژگان مراحیرت گلزار او خار سر دیوار کرد
۴
می شود پیراهن تن یوسف گم کرده راهر که چشم خویش را از گریه چون دستار کرد
صفحهٔ ۱ از ۳